ՏՐԱՆՍՊՈՐՏ


Անդրադառնանք հայրենական տրանսպորտային երթևեկության արատներին: Խնդիրների առաջին տրցակը վերաբերում է հասարակական տրանսպորտին: Այսօր հասարակության մեջ ձևավորվել է մարշուտկային հնազանդության մշակույթ: Նախ երթուղային տաքսի կոչեցյալ «ժողովրդիս տանջամեքենաները» նախատեսված են որոշակի հստակ թվով մարդկանց համար, իսկ մեր «գերգրագետ» գծի տերերն ու «ընդօրինակելի» վարորդները երևի կարդալ չգիտեն: Դե, ո՛չ… իհարկե գիտեն կարդալ, բայց նայած երբ, որտեղ ու որ ամենակարևորն է՝ ինչ… 

Ամեն ինչ սկսվում է կանգառից, երբ ուղևորները նստում են փողոցի երկրորդ ու երրորդ շարքերի մեջտեղում կայանած երթուղայինը: Աստծո ողորմածությամբ՝ առանց մահացու վնասվածների տրանսպորտ նստելու հետո սկսվում է դժոխային տանջանքների տեղատարափը:

Հաջորդ խնդիրն այն է, որ այդ նույն «մարշուտկաները» գործարանային արտադրությունից հետո երբևէ չեն մաքրվել ու վերանորոգվել: Համոզած եմ, որ այս նյութը կարդացող անձանցից շատերը բախվել են տրանսպորտից կեղտոտված ու ճղված հագուստով դուրս գալու չարեբախտությանը: Իսկ այդպիսի իրավիճակում, ու՞մ եք հղել ձեր բողոքը, իհարկե ոչ մեկին: Ու թող «Ձերդ գերազանցություն Ոչ ոքն» էլ հատուցի ձեր անփութության համար, որ չեք նկատել հասարակական տրանսպորտի բազմաչարչար աթոռների ազատատենչ զսպանակներն ու նստել եք մաքրությունից սև գույն հագած ձյունաճերմակ նստատեղին:

Իսկ վարորդն ու նրա վարքը միանգամայն այլ զրույցի նյութ է: Զարմանալի է, թե ինչպե՞ս կարելի է այդքան լպիրշ լինել: Նախ, վարպե՛տ վարորդ, մեքենայի սրահում ոչխարների հոտ չէ, այլ 21-րդ դարի քաղաքակիրթ ժողովուրդ: Երկու վայրկյան առաջ մարդաշատ կանգառում հայտնվելու համար 13 տեղանոց, բայց 25 հոգի ներառող «դատարկ» մեքենան «շումախերյան» արագությունից արգելակել, որպեսզի ուղևորները չմոռանան դպրոցական տարիներին տեսականորեն յուրացրած իներցիա երևույթը, անմարդկային է: Ահա ևս մեկ առիթ մեր դպիր-վարորդին շնորհակալություն հայտնելու համար:

Վարորդի նստատեղի ետևի մասում բավական արտահայտիչ տառերով զգուշացվում է ծխելն արգելելու մասին, իսկ մեր վարորդը թաղապետի հեռու հարևանի մոտիկ բարեկամի մանկության ընկերն է, այսինքն «ձև ունի էլի»: Թեպետ այնքան էլ պարզ չէ, թե այդ ի՞նչ ձևի մասին է խոսքը: Մինչ վարորդը «ձև ունի» ուղևորը շնչում է հայրենական ծխախոտի առողջարար ծուխն անմահական: Բայց պարոնաց պարոն վարորդին ոչ ոք չի ասում. «Միգուցե, չծխե՞ք»:

Եթե փորձենք հաշվել, թե քանի անգամ է մեր վարորդը քսանրոպեանոց ուղևորափոխադրման ընթացքում խախտում օրենքը, ապա ակամա մտածում ես, թե ինչու մի քանի տասնյակ մատ ավել չունեմ, գոնե կասեինք, թե մատների վրա հնարավոր է հաշվել:

Մեր արդեն սիրված վարորդը վազանց է կատարում կողքից ընթացող մեկ այլ ոչ պակաս հեղինակություն վայելով վարորդի՝ չմոռանալով մեկ-երկու բարեհունչ խոսք ասել կոլեգայի նկատմամբ իրեն հատուկ վարորդական բառապաշարով ու էլ ավելի բորբոքված շարունակում գահավեժ ընթացքը դեպի այդքան սպասված հաջորդ մահապարտ հարյուր դրամը: Ու դեռ այդ ամենն այնքան էլ չէր մտահոգի, եթե մարդկային թույլ էակ լինելով, բոլորս էլ չունենայինք էմպացիա կոչված հոգետանջ զգացումը:

Իսկ հայրենի երկրիս ոստիկանության հզորության մասին է խոսում այն փաստը, որ բոլոր վարորդները ամրագոտիները գցում են: Այո՛, գցում են, բայց թե ու՞ր ու ինչի՞ համար, դժվար է պատասխանել, բայց որ այն իր նպատակին չի ծառայում, փաստ է:

Բավ է երկիրը մարշուտկախեղդ անեք, հասկանում եմ, որ լավ բիզնես է, որ հաճելի է տանջալլուկ ժողովրդի լռելայն հառաչից ծնված “Range Rover”-ը վարել: Բայց ամեն ինչ մի օր ավարտվում է…

Ստացվում է, որ մեր հլու-հնազանդ ժողովուրդը, թողնված ճակատագրի բարեհաճությանը, դեռ դարեր շարունակ ճգրտելու է Հայաստանի ոգին դարձած հազարաբույր Գազելներում՝ շլինքների ու մեջքերի խոնարությամբ:

Իսկ, հարգելի՛ ժողովուրդ, և դու՛, որ քեզ հպարտությամբ «հայ» ես կոչում, ի՞նչ ես արել այդ ստրկական վիճակից դուրս գալու համար: Բողոքե՞լ ես, նամա՞կ ես գրել, թե ասել ես, ինչպես բոլորը. «Սա երկիր չէ»: Իհարկե սա երկիր չի դառնա, քանի դեռ հենց քեզ պես քաղաքացիներ ունենք, քեզ պես վախկոտ, գոյությունը պատառ հացի համար քարշ տվող, հպարտությունը կորցրած, օտարի խղճահարությունը հայցող... բավական է...

Создать бесплатный сайт с uCoz